سفارش تبلیغ
صبا

در قرآن، اسم بعضی پیامبران آمده است؛ اسم بعضی غیر پیامبران هم، چه صالح و چه طالح آمده است... صلحا عاشق حضرت باری هستند... اما حضرت حق، بعضی را خودش هم عاشق است...

عاشقی خدا توفیر دارد با عاشقی ما... خدا عاشقی است که حتی دوست ندارد، اسم معشوقش را کسی بداند... به او می گوید، رجل! همین... مرد!... همین... می فرماید و جاء من اقصی المدینه رجل یسعی، جای دیگری می فرماید و جاء رجل من اقصی المدینه یسعی،یعنی این دو تا رجل با هم فرق می کنند...هر دو از دور، از بیرون آبادی، دوان دوان،می آیند... اما اسمشان را حضرت حق نمی آورد...یکی می آید موسی نبی را نجات می دهد...قوم بنی اسرائیل را در اصل نجات می دهد...دیگری هم قومی را از عذاب نجات می دهد...اسمش چیست؟ اسمشان چیست؟ نمی دانیم... رجل است... معشوق حضرت حق است... اسم معشوق را که جار نمی زنند... حضرت حق،عاشق کسی اگر شد، پنهانش می کند...

کاش پیش حضرت حق، اسم نداشتیم، اما مرد بودیم ... طوبا للغرباء!

 


قیدار،رضاامیرخانی




تاریخ : یادداشت ثابت - چهارشنبه 91/5/5 | 2:10 عصر | نویسنده : پرادو سوار کوچک |

این مدت فیلم خیلی بیشتر از همیشه دیدم. سریال هم بیشتر از همیشه دیدم. همیشه فیلم خوب دیدن بهم حس سبکی فوق العاده ای میده و فیلم بد دیدن باعث میشه خیلی حرصم دربیاد.

اگه من یکی از شخصیت های فیلما یا سریالایی که تا حالا دیدم می بودم، یا آخر فیلم معلوم میشد که ما دو نفریم یا از ورژن پیچده و خاصی از دو شخصیتی بودن رنج می برم. البته خوبی اینایی که چند شخصیتین تو فیلما همیشه این بوده که وقتی شخصیت دوم وارد میشه شخصیت اول چیزی از رفتار اون رو یادش نیست، لااقل تا مدت زیادی که اینجوریه. و این دو شخصیت دشمنی خیلی زیادی باهم دارن.

آخر فیلم هم بسته به اینکه محصول چه کشوری باشه و زمان فیلم چقدر باشه، شخصیت اول به نحوی از شر شخصیت دوم خلاص میشه. توی یکی از فیلما بود طرف تیر زد تو دهن خودش تا اون یکی مرد! و بهترین مدل خلاص شدنی که توی یه سریالی دیدم این بود که خصوصیات شخصیت هاید توی شخصیت اصلی هم ظاهر شد.(بیماری هاید و جکیل) ولی بنظرم دلیل عمده ی این پایان خوش بخاطر کشور تهیه کننده سریال بود. ما که راضی بودیم.

لطفا توی فیلم/سریال های بعدی تون، یکی رو نقش اصلی بذارین که حتی ندونه از بین شخصیت هایی که توشن شخصیت اصلیش کدومه. این شخصیت ها باهم هیچ دشمنی ای ندارن، فقط هیچ شباهتی هم ندارن به هم. اگه هموطنای کره ایم زحمت ساخت این فیلم/سریال رو می کشن بی زحمت ضمن خدشه دار نکردن قانون هپی اند شون، یه 16 قسمتی هر قسمت یک ساعته ی خوب بسازن و کراش قشنگم هم نقش عشق دختره رو بازی کنه. اگرم فیلم آمریکایی ش می کنین لطفا خیلی کشش ندین، لطفا آی ام دی بی اش بیشتر از هشت باشه، و اینکه لطفا حدود سنی برای هر شخصیتی که توی فیلم قراره اضافه کنین بگین تا بازیگر مورد نظرمو انتخاب کنم.

داستان رو از جایی شروع کنین که دختره تصمیم گرفت ساعت هفت از سر خیابون فاطمی تا خونشون پیاده بره ولی همونجا سوار اتوبوس شد و مشغول نوشتن این حرفا شد تا ده دقیقه ای رسید ایستگاه نزدیک خونشون؛ در ادامه نشست تو ایستگاه اتوبوس تا نوشته اش تموم بشه و آخر سر هم ادیتش کرد و با خودش تصمیم گرفت بعد صد سال وبلاگش رو آپ کنه! (و تا الان هم معلوم نیست که پست اینستاگرام میشه یا همون وبلاگ، یا ی گوشه ای برای همیشه می مونه و خاک می خوره.)

اما بنظرم اگه بدین فیلم رو نولان بسازه که دیگه کاملا حله. تیتراژ هم خانوم ادل زحمت بکشن. کاز دیس ایز د اند!:)))

 .

 

پ.ن: وبلاگم برام یادآور دوران باشکوه حوالی سیزده سالگیمه. نمیدونم با اینجور نوشتنا تا چه حد شکوه(!) اون دوران رو خراب می کنم. احتمالا اگه من الان همون من بود لااقل شوماخر وار راننده ی یه پراید شده بودم و مدل نوشتنم هم همونطور مثه قبل کلی پیچونده شده و دفن شده می موند.




تاریخ : یکشنبه 96/5/8 | 11:10 عصر | نویسنده : پرادو سوار کوچک | نظر

  • قالب وبلاگ | بلاگ اسکای | ایران موزه